Wat levert het op? Nee serieus... wat levert het op? Want misschien levert wachten veiligheid op. Misschien levert uitstellen bescherming op. Misschien levert tekort een excuus op. Misschien levert onzichtbaarheid rust op. En misschien levert slachtofferschap iets op waar verantwoordelijkheid nooit voor heeft hoeven zorgen. Een irritante observatie deze nacht... Want ergens denk ik dat vrijheid minder ingewikkeld is dan we haar maken. Vrijheid is duur. Het kost je je verhalen, identiteiten en excuses. Vrijheid kost je de versie van jezelf die je al twintig jaar uitlegt waarom iets niet lukt. En misschien vraag ik me daarom steeds vaker af of we werkelijk bang zijn om te falen of dat we bang zijn voor wat er sterft als het eindelijk lukt. Misschien wil bijna niemand vrij zijn. Misschien willen we gewoon een betere gevangenis. Een comfortabelere cel met WiFi, mooie plantjes in de vensterbank, een spirituele quote aan de muur, een paar kristallen en een therapeut die ons bevestigt dat we

Hoe dieper ik in het vrouwenwerk zak hoe minder ik nog geloof in die eeuwige 'mannen zijn het probleem' mentaliteit. En daarmee zeg ik niet dat wij vrouwen geen pijn dragen. Fuck! die dragen we absoluut. Ik zie vrouwen die zichzelf compleet kwijt zijn geraakt. Vrouwen die zichzelf hebben moeten verharden om überhaupt veilig te blijven. Vrouwen die geleerd hebben dat zachtheid gevaarlijk is. Dat ontspannen betekent dat iemand vroeg of laat iets van je afpakt. Maar mag ik een ongemakkelijke vraag stellen? Wanneer zijn we zachtheid gaan verwarren met zwakte? En controle met kracht Want ergens onderweg begon ik iets anders te zien. De man. Niet de podcast-alpha die online loopt te schreeuwen over “high value masculinity”. En ook niet de spirituele performance van “divine masculine leadership”. Gewoon... De echte man. De uitgeputte man. De ongeziene man. De man die al vanaf zijn jeugd leert dat liefde iets is wat hij moet verdienen. Door te presteren. Door te dragen. Door sterk te blijven.

Een nieuw web wordt geweven... Nog voor de maan rood kleurde... voor de hemel verduisterde... kwamen wij samen op Texel. We kwamen samen als Hoedsters, zusters en cirkels. Elke vrouw haar eigen verhaal, echter gedragen door dezelfde roep: Hier moest het web beginnen. De eerste avond op het strand gaven de vrouwen zich over. Camile nam ze mee met haar drum en stem om te verbinden met de zee en het vuur. Omringd door alle elementen lieten de vrouwen zich dragen, reinigen en openen. En terwijl Camile haar magische, dragende stem liet horen en de vrouwen zich mee lieten nemen door haar drum, zat ik met mijn camera in mijn hand. Ik voelde de elementen om ons heen verzamelen. Hoe de zee naar ons uitreikte, de wind ons omhelsde en het zand ons droeg. Ik staarde in het vuur en wachtte rustig tot ik de vlammen mocht vangen. En precies daar... tussen mijn lens het vuur... liet zij zich zien. De Godin van het Vuur. Uit de vlammen boog ze zich naar voren. Haar silhouette vloeide, steeds veranderen