Wat levert het op?

Nee serieus... wat levert het op? Want misschien levert wachten veiligheid op. Misschien levert uitstellen bescherming op. Misschien levert tekort een excuus op. Misschien levert onzichtbaarheid rust op. En misschien levert slachtofferschap iets op waar verantwoordelijkheid nooit voor heeft hoeven zorgen.

Een irritante observatie deze nacht... Want ergens denk ik dat vrijheid minder ingewikkeld is dan we haar maken. Vrijheid is duur. Het kost je je verhalen, identiteiten en excuses. Vrijheid kost je de versie van jezelf die je al twintig jaar uitlegt waarom iets niet lukt. En misschien vraag ik me daarom steeds vaker af of we werkelijk bang zijn om te falen of dat we bang zijn voor wat er sterft als het eindelijk lukt.

Misschien wil bijna niemand vrij zijn. Misschien willen we gewoon een betere gevangenis. Een comfortabelere cel met WiFi, mooie plantjes in de vensterbank, een spirituele quote aan de muur, een paar kristallen en een therapeut die ons bevestigt dat we goed bezig zijn. Dit noemen we dan groei.

Ik weet niet of dat waar is en klinkt ergens ook weer te kort door de bocht, maar het is zo'n gedachte die de laatste tijd steeds terugkomt. Zo'n gedachte die zich ergens achter in mijn hoofd nestelt en weigert weer weg te gaan. Vooral na sessies, na readings, na gesprekken. Na mensen die tegenover me zitten en met tranen in hun ogen vertellen wat ze zo graag willen.

Liefde. Rust. Overvloed. Zichtbaarheid. Vrijheid.

En toch... als het moment komt waarop ze daadwerkelijk zouden moeten bewegen... bewegen ze niet. Niet allemaal. Maar wel opvallend veel. In sommige situaties betrap ik mezelf er ook nog op. Dan sta ik zelf met mijn neus tegen mijn eigen gevangenisdeur aan terwijl ik roep dat ik eruit wil. En ik vraag me steeds vaker af waarom. Want wat als we het helemaal verkeerd begrijpen? Wat we niet vastlopen omdat we niet weten wat we moeten doen? Wat als we vastlopen omdat een deel van ons exact krijgt wat het wil?

Dat klinkt absurd. Ik weet het!

Maar hear me out...

Wat gebeurt er als je niet langer het meisje bent dat zichzelf vertelt dat ze altijd pech heeft in de liefde? Wat gebeurt er als je niet langer de ondernemer bent die zichtbaar zijn spannend vindt? Wat gebeurt er als je niet langer de vrouw bent die eerst nog één cursus nodig heeft voordat ze mag beginnen?

Wat gebeurd er als je favoriete excuus wegvalt? Wie ben je dan? Er sterft dan iets... en ik denk dat we onderschatten hoe loyaal we zijn aan onze eigen identiteit.

Hoe vaker ik ernaar kijk... hoe minder ik geloof dat kennis levens verandert. Ik ken mensen die alles weten. Over trauma. Over hechting. Over manifesteren. Over schaduwwerk. Over zenuwstelsels. Over innerlijk kind werk. Over patronen. Over zichzelf. En toch leven ze nog steeds dezelfde verhalen. En mind you, dit zijn geen 'domme' mensen, geen luie mensen, geen mensen die niet hard werken.... Dus wat mis ik? Wat zie ik over het hoofd?

En toen kwam ineens die irritante vraag binnen: Wat als jouw leven veel logischer is dan jij denkt? Wat als jouw gedrag perfect aansluit op wat jouw systeem probeert te beschermen? Ook wanneer jij het zelf sabotage noemt. Misschien zijn we niet zo ingewikkeld als we denken. Misschien zijn we juist pijnlijk logisch. En misschien is dat precies waarom sommige patronen zo hardnekkig zijn. Niet omdat ze ons tegenwerken. Maar omdat ze ons dienen.

Wat levert het op?

Want zolang iets je niets oplevert houd je het meestal niet jarenlang vol. En misschien is dat wel waarom vrijheid zo ingewikkeld voelt. Het is niet dat we niet weten hoe, of dat we niet slim genoeg zijn of niet hard genoeg werken. Zou het kunnen zijn dat een deel van ons precies begrijpt wat vrijheid kost en simpelweg besluit dat de rekening nog even mag blijven liggen totdat we genoeg hebben om de prijs te betalen?

We willen de beloning van vrijheid, maar willen niet de prijs betalen. We willen liefde, maar niet het risico op afwijzing. We willen overvloed, maar niet de verantwoordelijkheid. We willen zichtbaarheid, maar niet het oordeel. We willen rust, maar niet de leegte die eraan vooraf gaat.

We willen vrijheid, maar niet de dood van de identiteit die ons gevangen houdt.

De deur naar vrijheid lijkt gesloten, maar is dat ook zo? Misschien zijn de meeste gevangenissen niet gesloten. Misschien zijn ze vertrouwd. En misschien voelt vertrouwd voor een mens veel veiliger dan vrij.

En misschien... heel misschien is dat de reden dat we jarenlang rond dezelfde berg blijven lopen. We weten de weg, maar zijn diep van binnen nog niet klaar om afscheid te nemen van de persoon die we geweest zijn.

Midnight Brainfarts of Sionnach.

dark feminine reflections on love • power • human nature