Een nieuw web wordt geweven...

Nog voor de maan rood kleurde... voor de hemel verduisterde... kwamen wij samen op Texel. We kwamen samen als Hoedsters, zusters en cirkels. Elke vrouw haar eigen verhaal, echter gedragen door dezelfde roep: Hier moest het web beginnen.

De eerste avond op het strand gaven de vrouwen zich over. Camile nam ze mee met haar drum en stem om te verbinden met de zee en het vuur. Omringd door alle elementen lieten de vrouwen zich dragen, reinigen en openen. En terwijl Camile haar magische, dragende stem liet horen en de vrouwen zich mee lieten nemen door haar drum, zat ik met mijn camera in mijn hand. Ik voelde de elementen om ons heen verzamelen. Hoe de zee naar ons uitreikte, de wind ons omhelsde en het zand ons droeg. Ik staarde in het vuur en wachtte rustig tot ik de vlammen mocht vangen. En precies daar... tussen mijn lens het vuur... liet zij zich zien. De Godin van het Vuur.

Uit de vlammen boog ze zich naar voren. Haar silhouette vloeide, steeds veranderend.

Een heup die uit het vuur boog...

Armen die zich uitstrekten als vurige takken, haren die als slangen omhoog krioelden.

Ze danstte mee op het ritme van de drum, ze kronkelde... ze was tegelijk vlam en vrouw. Haar gezicht verscheen en verdween. Zacht en troostend, maar ook scherp, zelfs streng, als een spiegel waarin je jezelf niet langer kon ontkennen. Het was alsof de tijd even stilviel en de lucht om mij heen dikker werd. Dit was geen spel van vuur en wind, dit was een aanwezigheid die gezien wilde worden! Ik voelde haar spreken, zonder woorden: “Laat los wat je klein houdt. Verbrand wat jou niet langer dient. Herinner je kracht. Jouw vuur is geen last, het is je geboortgrond. Durf te branden, druf te leven, durf jezelf te ontsteken.” Ik voelde haar bedding. Geen angst, alleen maar waarheid. En hoewel ik de enige was die haar op dat moment zag, wist ik: Zij stond daar voor ons allemaal.

Nadat zij zich had laten zien in de vlammen was het alsof het hele veld in ons geopend was. Het vuur had ons herinnerd. En vanaf dat moment vloeiden we verder in het web van dit weekend.

De zaterdagochtend bracht een zachtere bedding. Camile draaide muziek die alles wat vastzat in onze lichamen aanraakte. De teksten en muziek maakte los wat we, bewust of onbewust, niet wilden loslaten. Het schudde ons wakker op een lichte, speelse manier. Hierna nam ik het over om eerst alles wat aangeraakt was, helemaal los te schudden en vrij te maken tot in de verste haarvaatjes. De vrouwen waren volledig in overgave. Hun voeten stampend op de aarde en hun heupen wiegend in vrijheid. Hier was de energie helemaal open en kon ik ze dieper naar binnen brengen. Met helende klanken en zachte nummers. Nummers die vroegen om lief te zijn, om hunzelf te voelen. Ik liep langs hen heen, raakte hun energie aan en bewoog mee in de velden die vrijkwamen. Hier een duwtje om dieper te zakken, daar een waarschuwing om niet te ver te gaan. Geen woorden, alleen Magie. Een zachte landing in hunzelf, met als waarheid dat we zowel speelsheid als heling in ons dragen.

De middag was voor onszelf. Voor workshops, voor rust, voor eigen tijd. Een moment waarop iedere vrouw haar eigen draad in het web mocht weven, op haar eigen manier.

Toen de avond viel, trokken we weer naar het strand. De zee zong haar eeuwige lied en we voegden onze stemmen toe.. zingen, drummen en dansen in de gloed van het vuur.

Daar maakten we een offer. Een geschenk voor de Godin van het Vuur. Lavendel, Salie, Pepermunt en Roos werd met dankbaarheid in het vuur gegooid. Elke vrouw fluisterde haar eigen woorden in de kruiden en bloemen en de prachtige vonken stegen op in de nacht. En hoewel het bewolkt zou zijn die nacht en de maan niet zichtbaar zou zijn, kwam zij toch ineens tevoorschijn van achter de wolken.

Het voelde alsof de hemel zelf antwoord gaf op alle mooie woorden die in het vuur geofferd werden.

Op de laatste ochtend verzamelden we ons opnieuw op het strand. Geen vuur dit keer, de focus lag op de zee. Iedere vrouw droeg een voorwerp dat symbool stond voor wat losgelaten mocht worden. Individueel nam een ieder van ons een moment apart om afscheid te nemen van alles wat zich had aangediend dit weekend en het voorwerp (ik had een prachtige amethyst) met volle overgave in de golven te gooien. Met kracht en liefde nam de zee het mee... diep en ver. Terug in cirkel konden de vrouwen de ruimte die was ontstaan, opvullen met een wens. Een wens die bekrachtigd werd met het wegblazen van een handvol paardenbloemzaadjes. Het potje stond klaar met de tekst: “Geluk in een Potje”.

Ieder zaadje een wens, ieder zaadje een belofte aan onszelf, meegevoerd door de wind.

Geworteld in vertrouwen dat het zal landen waar het mag.

Zondagavond, druk bezig met het uitpakken van de Goodybag met een cadeautje en prachtige woorden van elke vrouw die deelgenomen heeft, kleurde de maan dan eindelijk rood. Hiermee werd het weekend bezegeld. De eerste draden van een nieuw web van Vrouwenkracht zijn geweven. De basis is gelegd, een ritueel wat jaarlijks terug zal keren.

Moonsisters de community is een feit.