Hoe dieper ik in het vrouwenwerk zak hoe minder ik nog geloof in die eeuwige 'mannen zijn het probleem' mentaliteit. En daarmee zeg ik niet dat wij vrouwen geen pijn dragen.

Fuck! die dragen we absoluut.

Ik zie vrouwen die zichzelf compleet kwijt zijn geraakt. Vrouwen die zichzelf hebben moeten verharden om überhaupt veilig te blijven. Vrouwen die geleerd hebben dat zachtheid gevaarlijk is. Dat ontspannen betekent dat iemand vroeg of laat iets van je afpakt.

Maar mag ik een ongemakkelijke vraag stellen? Wanneer zijn we zachtheid gaan verwarren met zwakte? En controle met kracht Want ergens onderweg begon ik iets anders te zien. De man. Niet de podcast-alpha die online loopt te schreeuwen over “high value masculinity”. En ook niet de spirituele performance van “divine masculine leadership”. Gewoon... De echte man. De uitgeputte man. De ongeziene man. De man die al vanaf zijn jeugd leert dat liefde iets is wat hij moet verdienen. Door te presteren. Door te dragen. Door sterk te blijven. Door zijn bek te houden terwijl hij van binnen langzaam leegloopt.

En toen viel ineens iets keihard binnen bij mij:

Wat als veel mannen zich alleen geliefd voelen zolang ze nuttig zijn?

Laat die maar even binnenkomen. Want vrouwen praten veel over emotionele veiligheid enzo, maar wanneer voelde een man zich voor het laatst veilig genoeg om compleet in te storten zonder direct gezien te worden als zwak, een cry-baby, in ieder geval niet sterk. Dit is een oprechte vraag trouwens. Wanneer mocht hij voor het laatst gewoon bestaan? Zonder iets te hoeven oplossen Zonder iets te hoeven dragen? Zonder getest te worden op zijn waarde?

Ik hoor vrouwen vaak zeggen: 'Ik wil een man die voelt.' Maar hoeveel vrouwen blijven écht open wanneer een man breekt? Hoeveel vrouwen houden de ruimte zodat hij alleen maar even hoeft te zijn? Hoeveel vrouwen blijven respect voelen voor een man die even niet sterk is? Dat is de schaduw waar bijna niemand eerlijk over praat. En mannen voelen dat. Natuurlijk voelen ze dat. Dus sluiten ze zich af.

Ze hebben geleerd dat hun kwetsbaarheid vroeg of laat tegen ze gebruikt wordt.

En begrijp me niet verkeerd... mannen hebben absoluut hun eigen werk te doen. Ik ben zó klaar met emotioneel afwezige mannen. Met mannen die verdwijnen zodra iets echt wordt. Met mannen die liefde willen ontvangen maar nooit geleerd hebben hoe ze aanwezig moeten blijven. Maar ik ben óók klaar met vrouwen die zeggen dat ze masculine men willen, terwijl ze elke vorm van mannelijke leiding kapot controleren. We willen een man die stevig staat... maar zodra hij grenzen heeft noemen we hem hard. We willen een man die leidt... maar zodra hij richting geeft voelen we ons gecontroleerd. We willen rust... maar creëren chaos om te kijken of hij blijft staan. Waarom?

Waarom testen we liefde alsof het oorlog is?

En geloof me... ik spreek net zo hard tegen mezelf als tegen iedere andere vrouw. Ik heb mezelf betrapt op het testen van liefde. Op afstand creëren zodra iemand écht dichtbij kwam. Op willen ontvangen, maar tegelijkertijd volledig op scherp blijven staan. Want dat is de collectieve wond van veel vrouwen: controle als overlevingsmechanisme. En de wond van veel mannen? Emotionele suppressie. Dus wat krijg je dan?

Een vrouw die hunkert naar veiligheid en een man die hunkert naar rust. Maar beide weten niet meer hoe ze die aan elkaar moeten geven. Dus iedereen blijft in zijn pantser. De vrouw in hyperonafhankelijkheid. De man in emotionele afstand. En ondertussen blijven we slogans herhalen als: “happy wife, happy life.” Maar eerlijk? Dat voelt voor mij steeds minder gezond. Want waarom ligt het geluk van de relatie volledig op de schouders van de man? Waarom klinkt liefde tegenwoordig alsof één iemand moet dragen terwijl de ander consumeert? Waarom praten we nauwelijks over: wat een man nodig heeft om open te blijven? Want misschien... heel misschien... zit daar juist de missing piece.

'Take care of his needs first... so he can take care of yours.'

En nee, daarmee bedoel ik niet maak jezelf klein, slik je grenzen in, word weer onderdanig. Absoluut niet. Ik heb het over wederkerigheid. En daar bedoel ik mee:

Een man die zich gezien voelt, opent anders.

Een man die respect voelt, draagt anders.

Een man die rust voelt, is anders aanwezig.

Net zoals een vrouw anders opent wanneer ze zich veilig voelt.

Dus waarom zijn we vergeten dat liefde een wisselwerking is? Waarom verwachten we nog wel dat mannen voorzien, maar vinden we het ongemakkelijk om ons af te vragen wat wij terug geven?

Rust?

Respect?

Verzachting?

Vertrouwen?

Loyaliteit?

Of alleen nog meer verwachtingen zodra hij thuiskomt?

En misschien is dit wel de meest confronterende vraag van allemaal:

Willen we eigenlijk nog wel liefde?

Of willen we vooral controle zodat we nooit meer pijn hoeven voelen? Want volgens mij zijn we niet kapot gegaan aan polariteit. Maar aan het feit dat niemand zich nog veilig voelt binnen de verschillen. En fuck... misschien is dat precies waarom zoveel mannen stil worden. Omdat niemand ooit echt gevraagd heeft:

“Hoe zwaar is het eigenlijk om altijd de man te moeten zijn?”